#vrijheid

Vier het leven, vier de vrijheid

Vandaag vieren we 75 jaar vrijheid. Op 6 maart tijdens de Vrijheidslunch dachten we gezamenlijk terug aan de tijd dat […]

Vandaag vieren we 75 jaar vrijheid. Op 6 maart tijdens de Vrijheidslunch dachten we gezamenlijk terug aan de tijd dat mensen niet vrij waren, bespraken we wat geluk voor een ieder betekent en maakten we mooie contacten. Het was een bijzondere middag. Ik mocht als een van de sprekers mijn beeld bij vrijheid vertellen waarin ik vrijheid, ondernemen en verantwoordelijkheid koppelde aan mijn familieverhaal. Mijn speech is via deze link  terug  te lezen. Ook is er een mooie video-impressie van van deze prachtige en vooral onvergetelijke Vrijheidslunch gemaakt die je hier kunt bekijken: https://www.youtube.com/watch?v=SyaW3T0wV4E

Wat ik heel bijzonder vond was dat zowel Renate Brabander  als ik, zonder dat we het van elkaar wisten, onze moeders mee hadden genomen. Beiden worden in 2020 75 jaar.  

Door de coronacrisis is het dagelijks leven in de wereld de afgelopen maanden intens veranderd.  Het is voor iedereen een onwerkelijke situatie en een onzekere tijd. Een tijd waarin we elkaar niet fysiek kunnen ontmoeten, en we tegelijkertijd oplossingen bedenken om het dagelijks leven zo normaal mogelijk te kunnen leiden.  We leveren een beetje vrijheid in om de levens van anderen te kunnen redden. Wellicht voelen we nu een heel klein beetje wat onze voorouders in oorlogstijd voelden en meemaakten. Ik realiseer me in deze tijd nog beter hoe het voelt om in vrijheid te leven; te gaan waar je wil gaan, te doen wat je wil doen, te zien wie je wil zien en nog veel meer. En ik koester dat gevoel.

02022020; 75 jaar

Vandaag 75 jaar geleden kwam mijn moeder in Oostenrijk ter wereld uit een Oostenrijkse moeder. Haar vader, een Nederlander, vernam […]

Vandaag 75 jaar geleden kwam mijn moeder in Oostenrijk ter wereld uit een Oostenrijkse moeder. Haar vader, een Nederlander, vernam later in gevangenschap in Oostenrijk dat hij een dochter had gekregen. Vandaag sta ik hier even bij stil en probeer me in te leven hoe mijn grootouders die tijd hebben beleefd.

Na de oorlog zijn ze ‘met de handschoen’ getrouwd en in 1948 kon mijn grootvader zijn vrouw en mijn moeder voor het eerst in zijn armen sluiten. Ze hadden een gelukkig huwelijk en kregen na mijn moeder nog 2 kinderen. Mijn grootmoeder heeft zich direct zoveel mogelijk aangepast toen ze in Nederland kwam. Zo werd er geen woord Duits thuis gesproken en werd kerst ingeruild voor sinterklaas. In het begin werd ze ook als vijand gezien. Het gezin heeft zich door die moeilijke tijd heengeslagen en het gewone leven opgepakt. Over de oorlog werd niet gesproken. Natuurlijk voelden mijn moeder, oom en tante wel dat er veel was gebeurd.

Vele jaren later durfde mijn neef Daan den Houter als jongetje van 8 of 10 aan onze grootvader te vragen wat er was gebeurd in de oorlog. Er volgde een zeer uitgebreide brief met het hele verhaal. Voor de kinderen en kleinkinderen vielen kwartjes op hun plaats en mooier nog, een opening om er met elkaar over te praten.

Na het overlijden van mijn grootvader bleken er nog vele brieven te zijn die hij schreef naar zijn vader, eerste verloofde en anderen. Maar ook brieven die hij ontving van zijn vader, broer, zus en vrienden. Zo is er een mooi en compleet beeld ontstaan van deze familie tussen eind jaren 30 tot de jaren 50. Mijn oom Willem Bitter zoekt deze brieven momenteel uit en zet ze in de juiste volgorde. Een zeer intensieve en tegelijkertijd dankbare klus.

Iedereen heeft denk ik een familieverhaal uit die tijd. Anderen dragen oorlogsverhalen met zich mee van recentere tijden. Vandaag vieren wij mijn moeders verjaardag en vier ik tegelijkertijd het feit dat ik al mijn hele leven in vrijheid leef. Vrijheid voelt voor mij als vanzelfsprekend maar op een dag als deze realiseer ik me dat dat niet zo is. Leven in vrijheid is een groot goed en iets om elke dag aan te werken. Met elkaar.